Dag 16: naar Tambacounda

Na een heerlijk nachtje slapen in een erg mooi hotel, met een schone badkamer!!, zijn we vertrokken naar Tambacounda. De weg vanuit St. Louise was erg leuk want we reden dwars door een vismarkt. Onderweg ging de jacht naar bier natuurlijk weer verder. Het is eigenlijk best leuk om op bierjacht te gaan. Je komt op plekken waar je normaal nooit zou komen. Ondanks dat we in Senegal zijn, is het in sommige steden toch moeilijk om bier te vinden. Senegal is voornamelijk islamitsch, maar hier merk je, afgezien van hier en daar een moskee, nauwelijks wat van. Na vele mislukte pogingen zijn we bij een heel klein dorpje gestopt om te vragen of er ergens in de regio bier te verkrijgen was. Er zat een bar, die ons al hun bier verkochten. Het duurde best wel een poosje voor daadwerkelijk bier het pand verliet en het hele dorpje was uitgerukt om dit groepje toeristen te bekijken. De dorpsoudste kwam naar ons toe en sprak ons aan. Met name mij, een blanke jonge meid, vond hij erg interessant en vroeg of ik met hem wilde trouwen. Dit is overigens niet de eerste keer, eerder ben ik verkocht voor 150 euro, wat ik zelf nogal een slechte deal vond, en een keer voor 20.000 kamelen. Maargoed, na een half uurtje hadden we dan eindelijk ons bier. We gaven de dorpsoudste wat thee en een eerste hulp kit. Waarna we werden uitgezwaaid. Onderweg kwamen we door een plaatsje met een heel groot voetbalterrein. Er waren zeker 50 jongeren aan het voetballen. De bal schoot de weg op en platgereden door onze voorganger. Dit was voor ons een kans om een van onze ballen op te pompen en ze een nieuwe te geven. Zodra ze zagen dat wij de bal aan het oppompen waren, werd de auto omsingeld door kinderen / jongeren. Ze zagen dat ze een nieuwe bal kregen en waren door het dolle heen. Na de vele Merci en Thank you’s gingen we verder naar Tambacounda. We hadden nog een flink eind te gaan en het liep al tegen het einde van de middag. Nog maar een paar uurtjes tot de zon ondergaat en we dus in het donker moeten rijden. Dat is op zich geen probleem, maar het is zonde omdat je uiteraard niks ziet van de omgeving. Na een voorstel om in een dorpje ons tentje op te zetten, wat werd afgewezen door de rest van het konvooi, zijn we doorgereden naar Tambacounda waar een hotel was. Helaas waren alle kamers vol. Er was nog wel een conferentiezaal, waar ze 3 matrassen op de grond gooide voor ons. Ik had mijn zinnen op kamperen gezet en er waren toch niet genoeg matrassen voor ons allemaal in het zaaltje, dus mochten we voor weinig ons tentje opzetten op de parkeerplaats. Een aantal van onze vrienden passen zich graag aan aan de lokale gebruiken en vroeg iemand bij de receptie of het mogelijk was om wat wiet hierheen te laten komen. Het duurde ongeveer 2 uur voor onze koerier terugwas. Hij had een zakje bij zich met iets wat niet echt leek op wiet en niet rook als wiet. Ze waren er niet zeker van of ze het wel moest kopen, of dat het gewoon groene thee was. Dus werd er aan ons Nederlanders gevraagd, aangenomen werd dat wij frequente gebruikers zijn, of wij wisten of dit goed spul was. Wij wisten het ook niet, dus Matti kocht het maar gewoon. Het bleek niet heel goed spul te zijn. Voor ons Nederlanders is het roken van wiet niet heel speciaal, dus sloegen over.

Groetjes van Ron, Martijn en Linda